Ga met God


Maandelijks wordt in deze rubriek van onze website een thema belicht. Lezers kunnen daarop desgewenst een reactie geven. Het thema van juni is Werkelijkheid.

Ga met God

De wandelingen van de PG Laren op zondagmorgen voorafgaande aan de kerkdienst hebben als thema ‘Ga met God’. Dit thema is ontleend aan het mooie lied 416, onder meer met de woorden ‘Ga met God en Hij zal met je zijn/jou nabij op al je wegen/met Zijn raad en troost en zegen/Ga met God en Hij zal met je zijn’. Het zijn mooie meditatieve wandelingen in een vredige omgeving.

Op één van de herdenkingsdiensten van de vliegramp met de MH17 boven de Oekraïne werd dit lied uitgevoerd. Een ontroerend mooie uitvoering was dat destijds op 23 juli 2014 in Amersfoort. Onder de bijna 300 slachtoffers waren zeker mensen voor wie dit lied bekend was. Mensen die vol vertrouwen op weg gingen.
Links naar twee versies van dit lied.
De genoemde uitvoering op de herdenkingsdienst van de ramphttps://www.youtube.com/watch?v=x--y2gHtgSs 

Een ingetogen weergave door Remco Hakkert: https://www.youtube.com/watch?v=S03ZOX0btGI 

Dagelijks vallen er op land of op zee doden onder de vluchtelingen die het geweld in het Midden Oosten trachten te ontkomen. Of worden mensen gemarteld en geëxecuteerd. Ook onder hen christenen die met God op weg gingen, zoals lied 416 ons voorhoudt.

Hoe moet ik daar nu naar kijken? Biedt het gaan met God dan geen zekerheid op een goede afloop van je reis? Is er een onderscheid tussen de dagelijkse, fysieke werkelijkheid (pijn, ramp, ongeluk) en de geestelijke werkelijkheid? Is geloven in God een mogelijkheid om de tegenspoed te voorkomen? Is er een sturende God die bepaalt wat jou wel of niet gaat overkomen?
Of is geloven in God een bede om steun en vertrouwen op je levenspad voor wat jou ook overkomen gaat? Is het steun en vertrouwen dat je zoekt, en dat je richting geeft welke weg je leven ook inslaat en wat je ook tegen komt? Is het raad en troost en zegen dat we nodig hebben?

Waar mijn weg ook naar toe leidt.

Niet velen gaan er tegenwoordig nog vanuit dat er een God is die alles in de fysieke werkelijkheid regelt en aanstuurt, ook de rampen die ons overkomen. Er komt altijd een moment waarop je moet aanvaarden, moet overgeven. Het onvermijdelijke is dan niet meer te voorkomen. Het houvast op het leven glipt uit je handen, hoe sterk je geestelijk ook bent.

Ook Jezus worstelde met zijn fysieke lijden. Marcus (15:34) schrijft daarover ‘Mijn God, mijn God waarom hebt Gij Mij verlaten?
In het evangelie van Lucas (23 : 46) staan de laatste indrukwekkende woorden van Jezus, voordat Hij aan het kruis stierf...Vader, in uw handen beveel Ik mijn Geest…
Dit zijn wezenlijke woorden van aanvaarden, van overgave, van vertrouwen en van verbondenheid met zijn Vader.

Als ik naar de mooie woorden van het lied ‘Ga met God en Hij zal met je zijn’ luister,
denk ik ook andere woorden, die dezelfde hoop verwoorden.

‘Ga met vertrouwen en de bron van vertrouwen zal met je zijn’

Je bent en blijft altijd verbonden met de liefdevolle bron van ons bestaan, met God of hoe je die bron ook benoemen wilt.
Dat is een zekerheid.
Daarop mag je vertrouwen.
Wat je op je levensweg ook overkomt.


Ad Heide

-----
De lezers zijn welkom om een bijdrage te leveren aan dit thema. Dat mag van alles zijn: een verhaal of gedicht, een foto met wat tekst, een link naar muziek etc. Alle bijdragen zijn welkom.
Vermeldt ook of u uw reactie anoniem of onder naam geplaatst wilt hebben.
Als u iets over dit thema wilt delen met andere leden van onze gemeente kunt u uw bijdrage insturen naar website@kerklaren.nl

Nieuws