Lijden


Maandelijks wordt in deze rubriek van onze website een thema belicht. Lezers kunnen daarop desgewenst een reactie geven. Het thema van juni is Lijden.

Leed en Lijden

Leed en lijden is van alle tijden en dat zal altijd zo blijven. Leed is er in alle denkbare vormen, verdriet om een dierbare die je verliest of blijvende pijn na een operatie. Soms is verdriet voorspelbaar. Je weet dat je ouders een keer zullen overlijden. Dat verdriet is anders dan het verlies van een kind op jonge leeftijd. Maar ook ziekten en rampen overkomen ons. Het lijden heeft altijd een oorzaak en is meestal niet te voorkomen. Wat overblijft is hoe we met ons leed en lijden omgaan.

Een essentiële en vaak gestelde vraag is: Als God bestaat en liefhebbend is waarom zijn er dan rampen of afschuwelijke aanslagen? Het lijkt mij een begrijpelijke, maar onjuiste vraag. Er wordt bij deze vraag uitgegaan van een beeld van God als een sturende oppermacht die alles regelt, dus ook de rampen en tegenspoed die ons overkomen. God treedt straffend op en het lijden hebben we volgens sommigen ook wel aan onszelf te danken. Uitgaande van dit God's beeld ligt de conclusie van de vraagsteller voor de hand. God bestaat dus niet.
In het Oude Testament wordt God vaak straffend vermeld. Ik kan daar niet goed mee uit de voeten.
Zo geeft het verhaal over de beproevingen van Job mij altijd een dubbel gevoel. God laat Job bewust lijden om zijn standvastigheid in het geloof uit te testen door zijn welvaart, familie en gezondheid af te nemen. Is dat een liefhebbende God, een liefhebbende Vader? Job houdt stand en verliest ondanks alle leed en tegenspoed zijn vertrouwen in God niet.
Als ik het verhaal van Job anders en zo uitleg dat hij het bestaan met al zijn goede en pijnlijke kanten volledig accepteert, dan vind ik dit een schitterend verhaal. Job heeft absoluut vertrouwen in de bron van ons bestaan, al gaat dit boven zijn menselijk bevattingsvermogen. Hij houdt moedig stand. Hij verliest zijn hoop en vertrouwen niet, dat alles goed zal komen.


Job (Albrecht Dürer)
In de zaligsprekingen zegt Jezus: “Zalig zij die treuren, want zij zullen vertroost worden”(Lucas 5:4). Op zich lijkt dit een merkwaardige uitspraak waarover veel diepgaande theologische verhandelingen geschreven zijn. Mijn kijk daarop is de volgende. Je zult je eigen leed moeten verwerken. Je wordt in feite op jezelf terug geworpen, ook al is jouw omgeving nog zo ondersteunend. De uiterlijke wereld wordt dan minder belangrijk. Maar binnen in jezelf is het Koninkrijk van God aanwezig, zegt Jezus elders in Lucas 17:21. Daar is de vertroosting te vinden, en de steun om het lijden in dit bestaan te kunnen accepteren. Job had dit inzicht al verworven, daarom twijfelde hij niet en aanvaardde hij zijn tegenspoed zonder zijn vertrouwen te verliezen.
Het lijden geeft je een bijzondere kans om diep bewust te worden, dat je er in het leven niet alleen voor staat. Voorbij het verdriet en verborgen onder je tranen vind je de kracht om het lijden te aanvaarden, en de hoop en het vertrouwen om door te gaan.
Wat de toekomst ook brengen moge!

J.S. Bach vertolkt de steun van Jezus bij het lijden in ons leven in de prachtige cantate 'Jesu bleibet meine Freude' ondermeer met de woorden:...Jezus blijft mijn vreugde/Hij weert al het leed/Hij is de kracht van mijn leven/de gelukzaligheid van mijn hart...
Het maakt niet uit hoe deze mooie cantante wordt gespeeld.

De blijdschap treedt altijd binnen als je naar 'Jezus blijft mijn vreugde' luistert.

Ad Heide

-----
De lezers zijn welkom om een bijdrage te leveren aan dit thema. Dat mag van alles zijn: een verhaal of gedicht, een foto met wat tekst, een link naar muziek etc. Alle bijdragen zijn welkom.
Vermeldt ook of u uw reactie anoniem of onder naam geplaatst wilt hebben.
Als u iets over dit thema wilt delen met andere leden van onze gemeente kunt u uw bijdrage insturen naar website@kerklaren.nl

Nieuws